අවරට ගිය සෙනෙහස
මල හිරු රැස් විහිදී ගිය මේ හද සන්තාපයේ…
අවරට ගිය නුඹෙ සිනහව කොයිබකදෝ සැඟවුණේ…
දෙනෙත් විවරව වේදනාවෙන් රිදුම් ලැබ නොම පියවුණේ…
සසර මග දිගු වැඩිවදෝ…
පුරුදු හද අමතකවදෝ…
අවරෙනුත් අවරකට ගිය සිත හිස් අතින් යළි පැමිණියේ…
සොඳුරු හසරැලි සුළං රැල්ලේ සැදෑ අඳුරට බිලි වුණේ…
වදන් රහිතව ගොලුව ගිය නුඹ මුවට නැති වෙර ලබා දෙන්නට…
මා හදේ ඇති නිමල සෙනෙහස නොදැක දෝ…
වුවමනා නැතිදෝ…
නුඹෙ නෙත් ඉවතක බලා වත කමල අඩඳුරු වෙලා…
නුඹේ වත ඇති බලා ඉන්නට එපා බස් සිත රිදවනා…
ඉවත බලනා හදට බැඳි ඒ දිරා ගිය මා හද සෙනේ…
රකින්නම් මා කෙසේ හෝ අමතක නොවෙයි නම් මතු භවේ….
– ඩබ්.එන්.ඩී ධනුෂ්ක සංජය –













Social