පුතුනි මගේ
සිනහව පිරි නුඹෙ වත දැකුමට
ආසයි මට පෙර මෙන්ම එදා
මතකයි මිමිනූ සුරතල් බස් නුඹ
පුතුනි නුඹයි මගේ මුළු ලොවම සදා
සිඟමන් යැදුමට නුඹගේ සෙනෙහස
දිගු කල මේ දෑතින්ම එදා
මතකයි මපුතුනි බොද වුණු නුඹ නෙත්
පිසලූ සැටි මා නුඹව වඩා
අභිමන් ජයකෙලි නුඹ ලබනා විට
දුවවිත් නුඹ වත වැලඳ සිඹින්නට
නුඹ අසලින් හිඳ නුඹ සනසන්නට
අවසර නැති මව් පුතුනි මෙමා
නුඹගේ දරුවන් ඉපදුනු ඒ දිනයේ
දැනුනිද පුතුනි දරු සෙනෙහෙ එදා
කම් නෑ පුතුනි නුඹ මගේම පුතු වේවා
උපදින හැම මතු භවය පුරා
නුඹගේ කටහඩ නෑසෙන මේ බිම
වැඩිහිටි නිවසේ මම සිටිමි බලා
මපුතුනි ඇවිදින් යන්නට එනවද
යන්නට පෙර මා මෙලොව දමා













There is One Comment.
Pingback: පුතුනි මගේ | සතුටු වැස්ස බ්ලොග් කියවනය