අතරමං

මට මම ද

හිමි නැති සඳ
කෙළෙස හිමි වෙද
නුඹට මම..

මම මට ද
පෙම් නො කළ සඳ
කවර පෙම් දම් ද
මගෙ නුඹ ට..

වසත් සමයෙකි
මලින් බර වුණු..
විහඟුන් සියොත් කැළ
අසිරි ගී නෙක ඇසුනු..

ඔහු ඇවිත් ගියෙන් පසු
සීත කළ එළඹියෙන්..
සිත් අහස අඳුරු වී
මට මම ද මග ඇරුණි..

සොයන්නේ ඔහු වන්
තවකෙකු නොවේ මං..
නැති බැවින් ඔහු තරම්
සොඳුරු වූ අන් හදක්..

අතරමං වුණු කෙනෙක්
මගේ හැඩ රුවෙන් යුත්..
හමු උනොත් කියනු මැන
සොයන වග ඈ ව මං…