නිශා මිරිඟුවක්

හීතලට අඳුරත් එක් වුනු නොනිදි රැයකදි
තනිකමට වැහිබිඳු ඔච්චම් කලා …
මල් සුවඳක් ලයාන්විත සුසුමකින්

අපගේ අතීත
මතකයට  ජීවයක් එක් කලා …

ඒ මතකයට අබ්බැහි වෙච්ච මගේ සිත දුර ගිය තරම…
සඳ පවා නොපෙනී ගිහින් තරු එලිය විතරමයි දුටුවෙ.. .

ඒ මඳ අඳුරෙ මා අතරමං වුනේ
කොතරම් ආසාවකින්ද ..
කොතරම් ලෙන්ගතු කමකින්ද..
නමුත්….

මා නිශා මිරිඟුවක සිර කර මියැසිය පලා ගිහින්…

සුසුම් අහිමි වීමට පෙර දෙනෙත් අඩවන් වූයේ
එළඹෙන හිමිදිරියේ මිහිදුමක්, මා සිහිනයට කැඳවූ හෙයිනි…….

t