අහිමි වූ කවිය

Untitled-1

පිය සෙනෙහසට කවි ලියැවුනා මදි නම්
නුඹ සැප පසෙක අප සෙත පතා
දුරක වී වෙහෙසෙමින් නිතිපතා
ළපටි සිතට ආගන්තුක විනා
නැත දැනුනෙ කාසි පණමින් සිනා
සොළොස් වසරක සුරතල් සෙනෙහස
අත්හැරුනි
අභිමන් දුන් නම අග විය ඒ ප්‍රතිඵල
මිතුරු කැල අහිමිව නව සිප්හල අබියස
අවිහිංසා අවියට පණ දෙනු මැන විෂයට
තිත තබමින් ආ මග මූලද්‍රව්‍ය පිවිසුම
සිව් වසරක මැවු සිහිනය
අත්හැර දා
ඉතිරි ව ඇති සැනසුම විය ආලය ව්ඳවමින්
තරු ගොන්නක් නොම පැතූ ඇත සඳකුමරිය වෙසින්
සිත් යායක හුදෙකලා නැත අවනත තෙත් නෙතින්
නැවතත් සුසුමක් සලා විය දිවියේ පියවරින්
අවසන් පැතුමත් අත්හරිමි.

–  මධුකා ද සිල්වා